HAYALETTİ HAYAL ETTİ
Adam bağırıyordu,
Kimsenin duymayacağı kadar bağırıyordu.
Öfkeden desem,
Kimseye kızmamıştı.

Sevinç narları da değildi
Adam yalnızca bağırıyordu.
Bilmiyordu,
Bir köşede garip duran kimsesizliğine
Ya da bahar yağmurları gibi
Sağanak sağanak yağan kalabalıklara
İçindeki yalnızlığın feryadı mıydı?

Adam bağırıyordu
Avazı çıktığı kadar.
Sesi sağır gönüllerde yankı bulmadı.
Duyanda olmadı Görende olmadı.

O bir hayaletti.
Hayal etti:
‘’Şu mavi Gök kubbede
Bir gölge düşer
Belki gölgemin üstüne’’
RÜSTEM COŞGUN