ŞİMDİKİ ZAMAN ÇEKİMİNDE BİR MAHKUMA MEKTUP
''Şimdiki Zaman Çekiminde Bir Mahkuma Mektup'' Şiirini Dinlemek İçin Tıkla
ŞİMDİKİ ZAMAN ÇEKİMİNDE
BİR MAHKUMA MEKTUP
BİR MAHKUMA MEKTUP
Sana bu mektubu bir gece yarısında yazıyorum.
Azatlığın zirvesinde sohbete dalmış yıldızlar.
Zühre bir şarkı tutturmuş Bâbil'den kalan.
Zavallı dünya habersiz, zavallı dünya sağır.
Bir Hârût'la Mârût,(*) bir de ben dinliyorum.
Derken kayıp gidiyor yıldızlardan birisi
Bir intikam fişeği gibi
Saplanıyor karanlığın koynuna.
Senin namına yıldızları kıskanıyorum.
Kim bilir kaç ışık yılı uzakta.
Öfkeyle kollarını çemriyor yalancı fecir.
İmanım gibi biliyorum vakit asılmak vaktidir.
Ve Taksim gazinolarında trahomlu şairler,
Mısra arıyorlar masaların altında.
Kanını içiyorlar bilmeden "Cennet atları"nın.
Ben yurdumun en sert tütününden
Bir sigara sarıyorum.
Dumanı ciğerlerime değil iliklerime çekiyorum.
Ne kadar ürkek ceylan varsa Asya çöllerinde,
Domaniç yaylasında ne kadar dizginsiz at,
Başlıyorlar koşmaya kılcal damarlarımda.
Sıcak solukları yalarken alnımı
Toynaklarını hissediyorum alyuvarlarımda.
Sana bu mektubu evimin balkonunda yazıyorum.
Sağ elimi koyuyorum tam yüreğimin üstüne,
Çankaya yokuşunda söylediğimiz marşı duyuyorum.
Ulu kayalar parçalanıyor beynimin bir yerinde,
Bir yerinde demirden dağlar eriyor.
Atlas yelkenli gemileri unutmuş birkaç levent,
Viski kokulu bulvarlarda yavaş yavaş ölüyor.
İstediğin o seccadeyi hemen gönderiyorum,
Üstünde Kâbe resmi ve anamın duaları var.
Ve bildiğin sebeplerden ben gelemiyorum.
Yine biliyorsun ki sevmedim ülküden başkasını,
Başı dumanlı dağları, dolunayı, ufukları,
Bir de Çankaya yokuşunda rüzgâra tutulmuş saçlarını.
Önce Allah sonra genlerim şahit,
Sevgimi üç bin yıl sonra doğacak torunuma yolluyorum.
Trahomlu şairler doğruluyorlar masaların altından,
Parmakları fahişelerin karanlık saçlarında.
Benim kalemimden kan değil süt damlıyor,
Geceler dolu geleceği emziriyorum.<
Kahrolayım sevmedim ülküden başkasını
Bir de seni çok seviyorum.
Azatlığın zirvesinde sohbete dalmış yıldızlar.
Zühre bir şarkı tutturmuş Bâbil'den kalan.
Zavallı dünya habersiz, zavallı dünya sağır.
Bir Hârût'la Mârût,(*) bir de ben dinliyorum.
Derken kayıp gidiyor yıldızlardan birisi
Bir intikam fişeği gibi
Saplanıyor karanlığın koynuna.
Senin namına yıldızları kıskanıyorum.
Kim bilir kaç ışık yılı uzakta.
Öfkeyle kollarını çemriyor yalancı fecir.
İmanım gibi biliyorum vakit asılmak vaktidir.
Ve Taksim gazinolarında trahomlu şairler,
Mısra arıyorlar masaların altında.
Kanını içiyorlar bilmeden "Cennet atları"nın.
Ben yurdumun en sert tütününden
Bir sigara sarıyorum.
Dumanı ciğerlerime değil iliklerime çekiyorum.
Ne kadar ürkek ceylan varsa Asya çöllerinde,
Domaniç yaylasında ne kadar dizginsiz at,
Başlıyorlar koşmaya kılcal damarlarımda.
Sıcak solukları yalarken alnımı
Toynaklarını hissediyorum alyuvarlarımda.
Sana bu mektubu evimin balkonunda yazıyorum.
Sağ elimi koyuyorum tam yüreğimin üstüne,
Çankaya yokuşunda söylediğimiz marşı duyuyorum.
Ulu kayalar parçalanıyor beynimin bir yerinde,
Bir yerinde demirden dağlar eriyor.
Atlas yelkenli gemileri unutmuş birkaç levent,
Viski kokulu bulvarlarda yavaş yavaş ölüyor.
İstediğin o seccadeyi hemen gönderiyorum,
Üstünde Kâbe resmi ve anamın duaları var.
Ve bildiğin sebeplerden ben gelemiyorum.
Yine biliyorsun ki sevmedim ülküden başkasını,
Başı dumanlı dağları, dolunayı, ufukları,
Bir de Çankaya yokuşunda rüzgâra tutulmuş saçlarını.
Önce Allah sonra genlerim şahit,
Sevgimi üç bin yıl sonra doğacak torunuma yolluyorum.
Trahomlu şairler doğruluyorlar masaların altından,
Parmakları fahişelerin karanlık saçlarında.
Benim kalemimden kan değil süt damlıyor,
Geceler dolu geleceği emziriyorum.<
Kahrolayım sevmedim ülküden başkasını
Bir de seni çok seviyorum.
Dilaver Cebeci